همينطور در « أحكام القرآن » الجصّاص ، ج 3 ، ص 115 آمده است : وَ قَد رَوَى حَمّادُ بنُ سَلَمَةَ عَن حميد عَنِ الحَسَنِ عَن عُثمانَ بنِ أبى العاصِ : إِنَّ وَفْدَ ثَقِيفٍ لَمَّا قَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ ( وَ آلِهِ ) وَ سَلَّمَ ضَرَبَ لَهُمْ قُبَّةً فِى الْمَسْجِدِ . فَقَالُوا : يَا رَسُولَ اللَهِ ! قَوْمٌ أَنْجَاسٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ ( وَآلِهِ ) وَ سَلَّمَ : إنَّهُ لَيْسَ عَلَى الْأَرْضِ مِنْ أَنْجَاسِ النَاسِ شَىْءٌ ، إنَّمَا أَنْجَاسُ النَّاسِ عَلَى أَنْفُسِهِمْ . « گروهى از بنى ثقيف به مدينه آمدند و بر رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم وارد شدند . حضرت خيمه‌اى در مسجد جهت آنان برپا داشت . مردم گفتند : اى رسول خدا اينان مشركند و نجسند ! حضرت فرمود : نجاست اينان با خودشان است نه بر زمين . » ممكن است اين روايت اينطور معنا و تفسير شود كه اگر اينان نجس هستند اين نجاست به بدن آنها مربوط است و كارى به زمين و نجس كردن آن ندارد ، بنابراين مانعى نيست كه در مسجد بيتوته كنند . ولى ممكن است معناى ديگرى بر آن بشود و آن اينكه : نجاست آنها به زمين اصابت نمىكند و آنها نجاستشان مربوط به نفسشان و باطنشان است و قابل سرايت به جاى ديگرى نيست . و به نظر مىرسد كه اين معنى دقيق‌تر و نزديكتر به واقع باشد ، زيرا تنجيس مسجد شرعاً حرام مىباشد و قطعاً اگر يك فرد نجس در جائى بيتوته كند و روزها را در مكانى به پا دارد ، امكان ندارد در اين مدّت هيچ اثرى از او و يا سرايتى از او بواسطه شستشو و رطوبت و يا عرق كه تمام اينها